Што јадат децата ширум светот во текот на една недела?

фотографот Грег Сегал патувал низ целиот свет за да фотографира деца од различни култури опкружени со нештата со кои тие се полнат себеси (читај: се хранат) во текот на неделата. За 3 години, фотографот посетил 9 земји

0
306

Ние сме она што го јадеме. Но, како нашата исхрана навистина нè одразува? За да дознаете, фотографот Грег Сегал патувал низ целиот свет за да фотографира деца од различни култури опкружени со нештата со кои тие се полнат себеси во текот на неделата. За 3 години, фотографот посетил 9 земји (САД, Индија, Малезија, Германија, Франција, Италија, Сенегал, Обединетите Арапски Емирати и Бразил), документирајќи ги неговите наоди во книгата „Дневен леб: Што јадат децата низ светот“.

„Јас се фокусирав на децата затоа што навиките за јадење се стекнуваат во младоста и ако не успеете да стекнете добри навики кога имате 9 или 10 години, тоа ќе биде многу потешко кога ќе бидете постари“, изјавил Грег за Bored Panda.

Вкупно, Сегал работел со околу 60 деца, од кои 52 се вклучени во книгата. „Почнав да го фотографирам мојот син и неговите пријатели од училиште во мојот двор во Алтадена, Калифорнија. Потоа го проширив ова за да ги вклучам децата од други населби во Лос Анџелес, а потоа одлучив дека проектот ќе биде подлабок со глобален опсег. Ми требаше соработник во секоја земја за да ги пронајде децата.Целта беше да се претстават разновидни начини на исхрана на секое место. Ако стапката на дебелина во дадената земја изнесуваше 25%, имав за цел да го одразам овој процент во мојот мал примерок на деца“.

„Дневен леб“ произлезе од уште еден мој проект за потрошувачка и отпад наречен „7 дена ѓубре“, рекол Сегал.

„Го прашав семејството, пријателите, соседите и било кој друг што би можел да го убедам да го зачуваат нивниот отпад една недела, а потоа да легнат и да бидат фотографирани во него. Невозможно е да се игнорира проблемот со потрошувачката и отпадот кога лежите во него!

За мене, највознемирувачко од ѓубрето што го фотографирав, беше пакувањето кое доаѓа со нашата храна. Целосно сме зависни од индустриите за јадење и готвење, а резултатот е огромно зголемување на отпадот.

Ме погоди тоа што не размислуваме доволно за она што е во нашата храна, бидејќи ние не сме тие што ја правиме! Ние ја пренасочивме највиталната состојка на животот, сврзното ткиво на семејствата и културата. Помислив,  што ако водиме дневник за сѐ што јадеме и пиеме една недела за да го насочиме вниманието кон исхраната и да ја преземеме сопственоста над храната што ја јадеме?“

Инаку, една од изненадувачките лекции од „Дневен леб“ е таа дека најквалитетна и најздрава храна често не јадат најбогатите, туку најсиромашните. Во САД, сиромашните се најголемите потрошувачи на брза храна, бидејќи е погодно и евтино. Но, во Мумбаи средна Доминос пица чини 13 долари, што е далеку од средствата на повеќето луѓе.

Анчал на пример, живее со своето семејство во алуминиумска колиба од 8 х 8 метри. Нејзиниот татко заработува помалку од 5 долари дневно, но сепак има здрава исхрана од кари од бамји и карфиол, леќа и роти (вид на индиски леб), кои мајката на Анчал секојдневно го прави на една керамичка плоча. Шраман, пак, живее во средна класа во Мумбаи, и се храни многу поинаку. Доминос пица, пржено пилешко, како и Сникерс барови и Кадбери чоколадо.

„Во 2015. година, Универзитетот Кембриџ спроведе исцрпна студија рангирајќи ја исхраната низ целиот свет од повеќе кон помалку хранлива. Неверојатно, но 9 од 10 најздрави земји во однос на исхраната се во Африка. Се чини контрадикторно дека некои од најсиромашните земји се земји со најздрава исхрана. Но, кога внимателно разгледувате што јадат, ова има смисол: свеж зеленчук, овошје, ореви, семиња, зрна, риба и мешунки и многу малку месо (кое повеќе има функција на зачин) и неколку празни калории (преработена храна).“

Анчал Сахани, 10, Чембур, Мумбаи, Индија, фотографирана е на 11 март 2017. Година. Анчал живее во мала колиба на градилиште во предградието на Мумбаи со нејзините родители и двајца браќа. Нејзиниот татко заработува помалку од 5 долари дневно, доволно колку да може мајка ѝ да подготви кари со бамји и карфиол, леќа и роти (вид на индиски леб).

Анчал би сакала да се врати на фармата кадешто е родена, во Бихар, да оди на училиште како и другите деца и на крајот да стане учителка, но таа е зафатена со домашни работи и се грижи за својот мал брат. Кога има време, таа се облекува и ја напушта градината за да ужива во мирисот на јасмин и лотос и да ги гледа децата од соседството што играат крикет и трчаат слободни. Додека за време на нејзините прошетки, Анчал ги собира светло обоените чоколадни обвивки што ги наоѓа долж патот до продавницата за намирници. Анчал посакува нејзината мајка да ја сака на начинот на кој таа го сака нејзиниот мал брат.

Дави Рибеиро де Јесус, 12, Бразилија, Бразил, е фотографиран на 18 август 2018. година. Дави живее со својот татко, маќеа и тројца браќа и сестри во  уредна еднособна куќа во Санта Лусија Фавела, сиромашен кварт на работ од најголемата депонија во Латинска Америка.

Во просторијата има три кревети, софа, ТВ, фрижидер, два плакари, шпорет и мала маса каде што ги делат своите оброци. Мозаик од теписи и парчиња иверица го покриваат подот. Дави има своја полица каде што е неговата облека, колекцијата на играчки- автомобилчиња и неговиот мобилен телефон. Нема собирање на ѓубрето и напојувањето со струја често се намалува. Кога врне дожд, расфрланото ѓубре се претвора во тиња и истекува во домовите, но Исус ги чува Дави и неговото семејство безбедни и среќни. Тие одат во блиската црква секоја сабота вечер и недела наутро. Таткото на Дави е во потрага по работа како копач. Тој има сопствени алати. Маќеата на Дави се справува со готвењето. Дави јаде речиси сѐ, освен горчливи мешунки, иако во повеќето денови има грав и ориз, можеби со малку свинско месо. Тој може да си зготви пржени јајца, каша и тестенини за себе. Понекогаш има и екстра деликатес, како слатките пуканки. Тој никогаш не оди во кревет гладен. Дави често се смее и е луд по змејови. Дави усвоил пет бездомни кучиња и им дал имиња: Ласи, Бетовен, Чучукугина, Белинха и Пилото. Исто така има кокошка и сака коњ. Тој сака да научи сè за автомобилите, моторите, хеликоптерите и пиштоли. Неговиот татко го научил да вози и сега сонува да има Шевролет. Тој би сакал да биде полицаец кога ќе порасне, бидејќи е подобро да се биде полицаец отколку крадец.

Каваканих Јавалапити, 9, Горен Хсингу регион на Мато Гросо, Бразил, фотографирана на 19 август 2018 година во Бразилија. Каваканих е член на племето Јавалапити, живее во Националниот парк Ксингу, заштитен во Амазонскиот басен на Бразил. Мајката на Каваканих, Ваттакалу, ја изолирала од оние кои не го зборуваат Араваки, нивниот мајчин јазик . Останале само седумнина кои го говорат јазикот и нејзината мајка се плашела дека Араваки ќе исчезнат. Всушност, Каваканих е првото дете кое е одгледано да зборува Араваки од 1940-тите и нејзината мајка вели дека е до Каваканих и нејзините двајца браќа и сестри да го одржат јазикот жив. Каваканих исто така го научила татковиот дијалект, како и португалскиот јазик. Таа сака да чита книги за историјата, особено оние за Египќаните. Повеќето од нејзините денови се трошат за играње во реката или помагање во работата, како што е бербата на маниока, правење тапиока и риболов. На секои неколку месеци, Каваканих патува во Канарана за училиште кадешто учи компјутерски вештини, иако никој во нејзиното село не поседува компјутер; нема електрична енергија или вода за пиење. За да стигнат до студиото во Бразилија, Каваканих и нејзината мајка патувале 31 час од своето село со брод, автобус и автомобил. Црвената боја која Каваканих ја носи, е традиционално изработена од мелено урукум семе, ја заштитува од лоши духови и енергија. Грозд на семиња е лево од главата на Каваканих. Племињата од дождовните шуми ја користеле целата билка Урукум како лек со векови. Исхраната на Каваканих е многу едноставна, а се состои главно од риба, тапиока, овошје и ореви. Потребни се пет минути за да се фати вечера, вели Каваканих. Кога сте гладни, едноставно одете на реката со вашата мрежа.

Берил О Јин, 8, Куала Лумпур, Малезија, фотографирана на 25 март 2017 година. Берил живее во тивка станбена зграда со своите родители и двајца браќа. Таа оди во С.Ј. К. Хан Минг Пучонг, национално кинеско училиште пешачејќи од дома. Таткото на Берил е инженер и нејзината мајка води дневна нега. Најраната меморија за храна на Берил се каша и торта. Нејзиното омилено јадење е шпагети со карбонара сос. Берил има кинеска зелка и спанаќ во нејзината градина на балконо, не ѝ е дозволено да пие газирани пијалаци и одбива да јаде ѓумбир. Таа би сакала да биде мажоретка.

Меиса Ндијае, 11, Дакар, Сенегал, фотографиран на 30 август 2017 година. Меиса дели една соба со татко му, мајка му и брат му во срцето на Парселс Асанеис, што значи „дезинфицирани парцели“. Ова предградие на Дакар, Парселс Асанеис беше развиено во 1970-тите години, за да се сместат сиромашните што се прелеваат од градот. Меиса живее спроти фудбалскиот стадион и отворениот пазар со стотици тезги на кои се продава сè, од свежа риба до свадбени фустани. Кон крајот на август, козите ги поставуваат на улиците пред Еид ал-Адха, Празникот на жртвувањето. Меиса, кој е побожен муслиман и ученик во школо за Куран, сака козјо месо и слатка храна како каша, иако во неделава додека правел дневник за своите оброци, тој јадел многу малку месо. Почесто, тој јаде француски леб полнет со шпагети, грашок или пржени компири. Мајка ѝ и тетка ѝ подготвуваат оброк иако еднаш или двапати неделно, добиваат храна. Меиса најмногу од сѐ сака фудбал и се надева дека ќе биде ѕвезда како Меси или Роналдо. Кога би имал доволно пари, би купил убав спортски автомобил. Тој сака неговата мајка и татко да можат да имигрираат во Франција за да можат да заработуваат доволно пари.

Сира Сисохо (11 години) Дакар, фотографирана на 30 август 2017 година. Сира, едно од девет деца, е од Тамбакуунда, околу 7 часа северно од Дакар. Таткото на Сира е музичар, а нејзината мајка е домаќинка. Сира не секогаш добива доволно за јадење. Во специјални прилики, мајката на Сира го прави нејзиното омилено јадење, пилешко. Многу од храната која Сира и нејзиното семејство ја јадат ја одгледуваат во нивната градина, вклучувајќи просо и кикирики. Сира научила да готви Ngalakh, Сенегалска каша од просо. Кога би имала доволно пари, Сира би ги однела своите родители на патување во Мека. Од сите нејзини работи најмногу ја цени нараквицата што нејзиниот дедо ѝ ја дал пред да умре.

Розали Дјуранд, 10, Ница, Франција, фотографирана на 18 август 2017 година. Бидејќи нејзините родители се разделиле, Розали живее дел од времето со својата мајка, а дел од времето со нејзиниот татко, што ѝ овозможува да го види и Средоземното Море и Француските Алпи. Таа има здрава исхрана (која вклучува многу свежи риби, како сардини) благодарение делумно на нејзиниот татко, кој има ресторан и кој ја научил да прави палачинки, салати и леќа со колбаси, нејзино омилено јадење. Единствената храна што нема да ја јаде се рататуј, спанаќ и краставица. Розали добива чувство за стил од нејзината мајка, која е моден дизајнер и планира да биде дизајнер на ентериер. Розали се занимава со тајландски кикбоксинг, качување по карпи, гимнастика и изведува магични трикови. Таа е обожавател на актерите Кол Сприус и Ема Ватсон и во слободно време оди во кино. Таа забележува дека е порасната, бидејќи има телефон. Нема ништо што недостасува во животот на Розали, иако би сакала да оди во Лос Анџелес и да го истражи Холивудскиот булевар. А кога би имала доволно пари, таа би купила едрилица или можеби дури и јахта.

Грете Милер, Хамбург, Германија, 7 години, фотографирана на 11 август 2017 година Грета живее со својата мајка и помлада сестра во Хамбург, но поминува многу време со своите баба и дедо. На патот кон куќата на нејзините баба и дедо има одличен голем костен, па на есен, Грета ги бара лисјата од костени со својата мала сестра. Омилена храна на Грета ѝ се стапчиња од риба со пире од компири и јаболка. Таа не може да поднесе пудинг од ориз. Една од работите во кои Грета е навистина добра е тоа што може да ги крцка прстите на двете раце во исто време. Ноќе, додека заспива, Грета главно мисли на мајка си, која обично е во соседната соба гледајќи телевизија.

Адветека Венкатеш, 10 години, Мумбаи, Индија, фотографирана на 11 март 2017 година.

Адветета е единствено дете, живее со баба ѝ по мајка, која ги подготвува поголемиот дел од оброците и нејзините родители во пространиот стан со балкон со поглед на Деонар предградие на Мумбаи. Воздухот е често маглив од огновите што се палат на депонијата Деонар, најстарата и најголема депонија во Индија, планина од 12 милиони тони ѓубре. Мајка ѝ и татко ѝ на Адвевета се научници во владиниот истражувачки центар во Мумбаи. Тие доаѓаат дома на време за вечера. Додека седат на маса, никој не користи гаџети и не гледа телевизија. Пред да јаде, Адвевета кажува молитва за благодарност за храната во чинијата. Како вегетаријанец, таа ја сака јужноиндиската кујна, особено дози (палачинки направени од ферментиран ориз и леќа) кој се служи со пикантен намаз и јогурт. Пред неколку години, Адвевета беше пребирлива со храната. Таа не јаде 99% од храната што ја јаде сега. Но, како што откри нејзиниот татко за време на фотосесијата, таа исто така јаде повеќе закуски и слатки. „Не можам да верувам дека Адвевета го јаде сето тоа ѓубре!“, коментирал тој, кога ги видел сликите на мониторот. „Ќе морам да разговарам со нејзината мајка!” Адвевета учи глума, изведува класичен индиски танц и претпочита да решава загатки отколку да игра со Барбики. Таа плачела само еднаш во минатата година. Додека патувала во Џакарта и Бали, таа се заразила со пилешко месо и била изолирана од нејзините братучеди. Адвевека планира да биде ветеринар и да придонесе да се соберат дополнителни пари за сиропиталишта и засолништа за животни.

Јусуф Абдула Ал Мухаири, 9, Мирдиф, Дубаи, ОАЕ, фотографиран на 12 август 2018 година.

Мајката на Јусуф дојде во Дубаи од Ирска за да прави пецива и слатки. Таа се омажила за човек од Емиратите и имале еден син пред да се одвојат. Јусуф го сака готвењето на мајка му, иако самиот знае да си направи кајгана и тост. Јусуф сака да чита, да црта, да јава коњи и да прави научни проекти. Тој мисли дека или ќе биде пилот или полицаец кога ќе порасне. Кога би имал пари, би купил Ферари. Негови идоли се Бетмен и неговата мајка. Јусуф сака мајка му повторно да се омажи и да има браќа и сестри. Лежејќи во кревет во текот на ноќта, тој размислува за изградба на куќичка за птици со својот дедо, за риболов со него во реките во Ирска.

Паоло Мендоларо (9), Белпасо, Сицилија, фотографиран на 23 август 2017 година. Паоло и неговото четиричлено семејство живеат во стан во Белпасо, мало средновековно село на источниот брег на Сицилија основано во 1305 година. Мајката на Паоло работи со полно работно време за козметичка компанија, но има време да подготви домашна храна за нејзиното семејство како сицилијанската Cannolo и Pasta alla Norma. Еднаш неделно, тие купуваат печено пиле или одат на пица, што Паоло најмногу го сака. Паоло научил да направи сопствена пица и тестенини, како и бисквити и големи крофни. Неговиот дедо има преполна градина, а Паоло помага за собирање на модри патлиџани, тиквички, пиперки, маслинки, јагоди, праски, домати, грашок и грав. Во текот на неделата кога Паоло водеше дневник за „Дневен леб“, со своето семејство беше на плажа и не ја следеше здравата исхрана како вообичаено; тие често јаделе брза храна. Паоло мисли на своите родители во молитвите. За својата мајка, тој сака за машина за сушење и нов камион за неговиот татко, столар. А кога би имал доволно пари, Паоло би купил Play Station 4, џиновски Лего и, во најмала рака, еднонеделен одмор за целото семејство.

Дарија Џој Кален, 6, Пасадена, Калифорнија, фотографирана на 21 февруари 2016 година. Дарија сака сланина, тестенини, пуканки со путер, млечна чоколада и други слатки, особено сладолед од мента и чоколадо. Таа нема да јаде овошје и зеленчук од секаков вид, па дури ни пире од банани или сос од јаболко. Нејзиниот педијатар е загрижен за малата тежина на Дарија и ограничената исхрана и нејзините родители се загрижени дека можеби има претерано активен рефлекс. Идолот на Дарија е нејзината голема сестра, која лесно се спријателува и свири виолина без никаков напор. Дарија ги забавува своите пријатели, имитирајќи мајмун. Кога ќе порасне, Дарија би сакала да биде тренер за кучиња. А кога би имала доволно пари, би купил коњ и мопс.

Текстот и фотографиите се од ТУКА.

loading...