Писателката и колумнистка Ведрана Рудан во последно време се појавува поретко на својот блог, па нејзиниот нов текст насловен „Да се имаат деца… да се немаат деца…“ предизвика голем интерес кај читателите.
Авторката, која долго време се бори со сериозна болест, отворено зборува во својата колумна за секојдневниот живот обележан со посети на болница и соочување со сопствената минливост. Во такви моменти, нејзиниот однос со своите деца добива посебна тежина, која таа ја опишува преку лични и интимни сцени.
Покрај размислувањето за тоа како јавноста често ги перцепира нејзините текстови како лични исповеди, таа се допира и до сопственото мајчинство, без да ја крие иронијата и горчината што ги карактеризираат некои од нејзините дела. Во еден дел од колумната, таа без резерва ја опишува и својата здравствена состојба.
– Тешко сум болна. Почесто сум во болница отколку дома. Умирам од рак, оди бавно. Пред два дена беа со мене во болница. На смени. Ќерка ми ми го освежуваше телото и устата со тенка крпа. Ѝ раскажував приказни од заедничкото детство. Ме слушаше, се смееше и се однесуваше како да ги слуша за прв пат. Извади турпија за нокти од чантата, ја зеде мојата дланка во нејзината, да ми бидеш убава, мамо.
Дојде син ми. Ми ја донесе книгата што ја чекавме долго време и кутија дражеи Краш, ќе ти помогне полесно да заспиеш. По околу десет минути, стави малку паста за заби на мојата четка за заби и ми помогна да ги измијам забите во кревет. Ме бакна на врвот од десната дланка, добра ноќ, мамо.
Ја напуштив болницата синоќа. Можеби веќе напишав. Денот е весел и жолт. Убаво е да си дома дури и кога си неподвижен и кога не можеш ни да пресметаш дали е време да умреш. Ќерка ми доаѓа на гости со ново куче. Среќна сум за нашата Кокошица. Во голема торба, куп миризливи, испеглани алишта. Го пикам носот во неа. Не можам да го поднесам болничкиот мирис. Ќе ми подготват печени лигњи за ручек.
Се одмарам на каучот на терасата додека мирисот на морето ме убива или ме оживува. Леми ме гледа од картонска кутија. Син ми влегува во дворот. Ми ги испече најдобрите палачинки на светот според рецептот на мајка ми. Не го знам. Заборавам. Во позадина, сопругот ми подготвува сè што ми треба за раскошен ручек. Една лигња, парче леб и половина палачинка – опишува Ведрана во колумната, а завршува со следната порака:
– Децата си одат дома. ‘Бокиќ’, ми вели ќерка ми. Син ми радосно мавта со крпата за садови кон мене. Чекам сопругот да оди во кујната. Плачам. Болест? Денот е премногу жолт? Страв од смртта? Алергија на полен? Да имаш деца? Да немаш деца?