Проблемот не е само во самото викање, туку и во тешкотиите со контролирањето на емоциите поради кои родителите често го креваат гласот. Повремена бурна реакција предизвикана од стрес или фрустрација не е исто што и растењето во дом во кој викањето е секојдневие. Таквата средина кај децата може да создаде чувство на несигурност и постојана претпазливост, а некои од обрасците на однесување можат да ги пренесат и во зрелоста.
Криење на вистинските чувства
Ако детето научи дека изразувањето загриженост или незадоволство може да предизвика лутина, со текот на времето може да почне да ги потиснува сопствените чувства. Во зрелоста, таквите луѓе често избегнуваат конфликти и ги занемаруваат сопствените потреби за да го зачуваат мирот. Може да им биде тешко отворено да зборуваат за она што ги мачи бидејќи и понатаму очекуваат лутина, казна или отфрлање.
Немир во стресни ситуации
Возрасните кои растеле со често викање можат да бидат особено чувствителни на стрес. Кога нешто не оди според планот или ќе забележат дека некој е вознемирен, брзо очекуваат најлош можен исход. Некои реагираат одбранбено или влегуваат во конфликти, додека други стануваат исклучително немирни. Бидејќи како деца научиле да ги потиснуваат чувствата за да го одржат „мирот во домот“, подоцна може потешко да се справуваат со напнатоста.
Тешко прифаќаат критика
Ако грешките во детството често биле проследени со викање и казнување, дури и добронамерната критика во зрелоста може да им звучи како знак дека повторно се „во неволја“. Наместо критиката да ја доживеат како можност нешто да научат, може да ја сфатат лично и веднаш да почнат да се обвинуваат себеси. Таквата реакција може да биде поврзана и со недостиг на самодоверба.
Чувствителни се на повишен тон
Луѓето кои често слушале викање можат да бидат исклучително чувствителни кога некој ќе го повиши гласот. Истражувањата ја поврзуваат изложеноста на вербална агресија во детството со разлики во делови од мозокот вклучени во обработката на звуците и јазикот. Поради тоа, повишениот тон кај некои луѓе може да делува како закана и автоматски да ги потсети на непријатни ситуации од детството, дури и кога знаат дека сегашната ситуација е поинаква.
Тешко им веруваат на другите
Ако родителите, од кои детето очекува сигурност и заштита, истовремено биле извор на страв, подоцна може да му биде тешко да изгради доверба во другите луѓе. Во зрелоста, таквите лица може тешко да се отворат пред некого без да почувствуваат ранливост. Понекогаш однапред очекуваат дека другите ќе ги повредат, критикуваат или отфрлат.
Премногу им угодуваат на другите
Децата на кои често им се викало можат да научат дека конфликтот ќе го избегнат ако ја преземат вината, се извинат или ги стават своите потреби во втор план. Она што во детството служело како начин да се избегне викањето, може да стане образец на однесување и во зрелоста. Затоа често го ставаат расположението и потребите на другите пред своите и се обидуваат да им угодат на сите.
Тешко се справуваат со авторитети
Ако родителите, како први авторитети во животот на детето, биле извор на страв, подоцна може да се појави недоверба кон други луѓе на позиции на моќ, како што се претпоставените на работното место. Авторитетот можат да го поврзуваат со лутина, казна или непредвидливо однесување, поради што тешко целосно се опуштаат и им веруваат на таквите личности.
Ги потценуваат сопствените чувства
Многу луѓе кои немале можност да научат здраво да ги изразуваат емоциите подоцна тешко зборуваат за тоа како се чувствуваат. Може прекумерно да се извинуваат, да избегнуваат конфликти или самите на себе да си велат дека „не е важно“. Таквиот образец може да влијае и врз нивните односи бидејќи сопствените чувства и потреби често ги ставаат во втор план.