Многумина веруваат дека од нашите родители ги наследуваме само изгледот и гласот, но истражувањата покажуваат дека и начинот на воспитување може да има големо влијание врз нашата личност. Ако се бориме со анксиозност како возрасни, дел од одговорот може да се крие токму во родителските одлуки.
Истражувачите и психолозите нагласуваат дека никој намерно не им ја пренесува анксиозноста на децата, но моделите на однесување често се пренесуваат несвесно. Важно е да се разбере како се случува ова за да може да се прекине овој циклус. Особено се издвојува еден стил на родителство што може да го поттикне развојот на анксиозност кај децата.
Ова е таканареченото „хеликоптер родителство“, стил во кој родителите претерано го контролираат и го заштитуваат своето дете од какви било потенцијални тешкотии. Иако доаѓа од добри намери, истражувањата го поврзаа со повисоки нивоа на анксиозност кај децата.
Студија од 2015 година на 900 пара близнаци и нивните деца открило дека децата повеќе личат на своите родители отколку на нивните близнаци, што укажува дека анксиозноста не е само генетска. Децата ги набљудуваат грижите на своите родители и почнуваат да ги усвојуваат истите модели на однесување, објавува YourTango.
Истражувањата покажуваат дека анксиозноста се пренесува и преку секојдневните ситуации, како што се набљудувањето на реакциите на родителите или слушањето на нивните стравови. Постои и таканареченото „негативно родителско однесување“, кога родителите кријат или избегнуваат одредени ситуации поради сопствените стравови, со што им испраќаат порака на децата дека овие ситуации се опасни.
Исто така, ако родителите дозволат стравовите на нивното дете да ги управуваат нивните одлуки, детето никогаш нема шанса да се соочи со нив. Студија од 2018 година, која следела 422 деца во текот на осум години, открила дека прекумерната контрола на рана возраст може да доведе до послаба емоционална регулација и поголеми тешкотии во училиштето и социјалните односи.
Терапевтите и психолозите нагласуваат дека децата кои немаат можност да се соочат со предизвици не ги развиваат потребните вештини за справување со стресот.
– Децата се многу вешти во препознавањето на невербалните реакции, особено од нивните родители – објаснува психологот Алиша Х. Кларк. Таа додава дека моделирањето здрави начини за справување со вознемиреноста им помага на децата да развијат свои стратегии.
Коавторката на истражувањето, Таила Ели, советува:
– Важно е да им се задаваат предизвици соодветни на возраста на децата за да научат да се справуваат.
Психологот Ерика Волерман заклучува:
– Кога правиме сè за децата, им кажуваме дека не мислиме дека можат сами да се справат и дека нема да бидат во ред.