Современи татковци, проблематични деца

Недоследноста и попустливоста довеле до изненадувачки резултат – децата на прогресивните татковци биле агресивни и се однесувале несоодветно.

200

Д-р Сара Шоп-Саливан спровела истражување за стиловите на воспитување и нивната врска со агресијата и несоодветното однесување на училиште. Во оваа студија, татковците биле поделени во три групи: прогресивни татковци, традиционални татковци и неангажирани татковци.

Во оваа студија, татковците беа поделени во три групи: прогресивни татковци, традиционални татковци и татковци кои не се ангажирани.
Би можело да се очекува дека прогресивните татковци ќе ја остават конкуренцијата далеку зад себе. Сега без ограничувања во однос на прашањето на улогата на полот, многу ангажирани во воспитувањето на децата од раѓање, прогресивните татковци редовно се прикажувани во тоа истражување како речиси универзално добар феномен.

Децата кои се воспитуваат со еднаков ангажман на двајцата родители, имаат подобри односи со своите браќа и сестри, имаат поголема самодоверба и се поуспешни на училиште.

На почетокот и во студијата на Скоуп-Саливан, овие прогресивни татковци далеку ги надминувале другите две групи. Овие татковци биле поангажирани и со своите сопруги и со децата. Иако традиционалните татковци биле ангажирани родители, нивниот ангажман главно ги следел упатствата на нивните сопруги. Од друга страна, прогресивните татковци сами по себе биле вешти родители. Размислувале за тоа што треба да облечат децата за на училиште, како и други елементи од утринската рутина, а на крајот од денот ги испраќале децата на спиење. Тие повеќе си играле со децата и кога го правеле тоа им давале поголема поддршка на децата. Ако детето било болно, со веројатност колку и мајката, тие останувале дома и не оделе на работа.

Сепак, Скоуп-Саливан била изненадена кога открила дека прогресивните татковци не се многу задоволни со нивниот брак и дека го оценувале послабо функционирањето на своето семејство отколку татковците од брачните парови кои преземале традиционални улоги. Нивната поголема вклученост може да доведе до растечки конфликт околу родителските практики – што потоа би влијаело на нивните деца.

Во исто време, прогресивните татковци биле недоследни во формата на дисциплина што генерално ја користеле: тие не биле толку одлучни во поставувањето или спроведувањето правила. Со екстраполација на резултатите од претходните истражувања кои покажале дека татковците често се сомневаат во нивната способност ефективно да го дисциплинираат детето, Саливан поставила хипотеза дека прогресивните татковци можеби знаат како да не го дисциплинираат детето (на пример, со тепање, викање), но не знаат што да прават наместо тоа.. Навистина, самата помисла дека тој, всушност, ќе мора да го дисциплинира детето – дека детето нема едноставно да ги усвои топлите, сочувствителни постапки на неговиот татко – може да ги попречи тие татковци. Освен тоа, тие го гледаат казнувањето на децата како нешто од кое треба да се срамат. Затоа, еден ден нема да има десерт за детето; следниот ден ќе молчат; третиот ден ќе се закануваат дека ќе му го одземат џепарлакот доколку го повтори прекршокот; четврто, тоа би била психолошка критика дизајнирана да направи детето да се чувствува виновно. Тие секогаш пробуваат нешто ново и попуштаат во погрешно време.

Недоследноста и попустливоста довеле до изненадувачки резултат – децата на прогресивните татковци биле агресивни и се однесувале несоодветно.

Повеќе